Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego twarde magnesy rdzewieją? Czy rdza wpływa na ich siłę magnetyczną? Jak chronić magnesy w wilgotnym środowisku, aby przedłużyć ich żywotność? Ten artykuł zgłębia naukę stojącą za korozją magnesów, prezentuje dane z testów w rzeczywistych warunkach i oferuje kompleksowe rozwiązania dotyczące hydroizolacji i zapobiegania rdzy.
Magnesy neodymowe, chemicznie reprezentowane jako NdFeB lub Nd2Fe14B, składają się głównie z żelaza (około dwóch trzecich wagowo) i neodymu (około jednej trzeciej), z niewielkimi ilościami boru i innych pierwiastków. Ich skład sprawia, że niepowlekane magnesy neodymowe są prawie tak samo podatne na korozję jak zwykłe żelazo. Podobnie jak niezaimpregnowana patelnia żeliwna, która łatwo rdzewieje, gołe magnesy neodymowe szybko korodują w wilgotnym środowisku.
Większość magnesów neodymowych posiada wielowarstwowe powłoki chroniące przed korozją, z których najczęściej stosowaną jest nikiel-miedź-nikiel. Ta kombinacja okazała się lepsza od cynku lub innych alternatyw w większości zastosowań.
Przeprowadziliśmy nieformalne testy korozyjne, zanurzając magnesy z różnymi powłokami w słonej wodzie:
Za pomocą fluxmetru zmierzyliśmy całkowity moment magnetyczny każdego magnesu przed i po testach:
Ostatnie testy zanurzyły magnesy pokryte gumą termoplastyczną w słonej wodzie, roztworze wybielacza i occie na pięć miesięcy. Korozja wystąpiła tylko w occie, co świadczy o wyjątkowej odporności w innych warunkach.
Rdza przekształca magnetyczne żelazo w niemagnetyczny tlenek żelaza, jednocześnie zmniejszając efektywną objętość magnesu. Nasze testy potwierdzają straty magnetyczne do 11% w skorodowanych próbkach, w zależności od lokalizacji i stopnia rdzy.
Kluczem są niereaktywne powłoki, takie jak tworzywa sztuczne, gumy lub stal nierdzewna. Chociaż magnesów neodymowych nie można uczynić odpornymi na rdzę, nienaruszone warstwy hydroizolacyjne zapobiegają korozji.
Gdy hydroizolacja nie jest możliwa:
Te strategie maksymalizują żywotność magnesów w różnych środowiskach, przy jednoczesnym zachowaniu optymalnej wydajności.
Czy zastanawiałeś się kiedyś, dlaczego twarde magnesy rdzewieją? Czy rdza wpływa na ich siłę magnetyczną? Jak chronić magnesy w wilgotnym środowisku, aby przedłużyć ich żywotność? Ten artykuł zgłębia naukę stojącą za korozją magnesów, prezentuje dane z testów w rzeczywistych warunkach i oferuje kompleksowe rozwiązania dotyczące hydroizolacji i zapobiegania rdzy.
Magnesy neodymowe, chemicznie reprezentowane jako NdFeB lub Nd2Fe14B, składają się głównie z żelaza (około dwóch trzecich wagowo) i neodymu (około jednej trzeciej), z niewielkimi ilościami boru i innych pierwiastków. Ich skład sprawia, że niepowlekane magnesy neodymowe są prawie tak samo podatne na korozję jak zwykłe żelazo. Podobnie jak niezaimpregnowana patelnia żeliwna, która łatwo rdzewieje, gołe magnesy neodymowe szybko korodują w wilgotnym środowisku.
Większość magnesów neodymowych posiada wielowarstwowe powłoki chroniące przed korozją, z których najczęściej stosowaną jest nikiel-miedź-nikiel. Ta kombinacja okazała się lepsza od cynku lub innych alternatyw w większości zastosowań.
Przeprowadziliśmy nieformalne testy korozyjne, zanurzając magnesy z różnymi powłokami w słonej wodzie:
Za pomocą fluxmetru zmierzyliśmy całkowity moment magnetyczny każdego magnesu przed i po testach:
Ostatnie testy zanurzyły magnesy pokryte gumą termoplastyczną w słonej wodzie, roztworze wybielacza i occie na pięć miesięcy. Korozja wystąpiła tylko w occie, co świadczy o wyjątkowej odporności w innych warunkach.
Rdza przekształca magnetyczne żelazo w niemagnetyczny tlenek żelaza, jednocześnie zmniejszając efektywną objętość magnesu. Nasze testy potwierdzają straty magnetyczne do 11% w skorodowanych próbkach, w zależności od lokalizacji i stopnia rdzy.
Kluczem są niereaktywne powłoki, takie jak tworzywa sztuczne, gumy lub stal nierdzewna. Chociaż magnesów neodymowych nie można uczynić odpornymi na rdzę, nienaruszone warstwy hydroizolacyjne zapobiegają korozji.
Gdy hydroizolacja nie jest możliwa:
Te strategie maksymalizują żywotność magnesów w różnych środowiskach, przy jednoczesnym zachowaniu optymalnej wydajności.